Hoe 'social' is Leef in tekst?

// 3 maart 2011

Ik ben best wel 'social' – als je het tenminste over de social media hebt. Sterker nog: ik ben overal: Twitter, LinkedIn, Facebook en natuurlijk de weblog die je nu aan het lezen bent. Dat vind ik allemaal even leuk en ik doe overal enthousiast aan mee. Inmiddels ken ik Twitter, LinkedIn en Facebook behoorlijk goed, maar tot voor kort deed ik eigenlijk maar wat. Ik postte berichtjes en… Daar hield het ook wel mee op.

Eigenlijk best wel zonde, want ik had ook wel in de gaten dat, als ik de social media een beetje handig inzette voor Leef in tekst, ik er zelfs opdrachten uit zou kunnen halen. Dat is me tot nu toe niet gelukt en misschien kwam dat ook wel doordat ik het voornamelijk deed omdat ik het gewoon leuk vond om te doen. De laatste weken heb ik me daarom tussen de opdrachten door danig verdiept in de social media om deze ook zakelijk in te zetten.

Collega 2.0

Waarom vind ik de social media zo leuk? Vanwege de contacten die je opdoet. Want laten we wel wezen: als freelancer heb je vaak weinig collega's in de buurt. Even mopperen over het weer of je frustraties uiten omdat je nog steeds geen materiaal hebt of een leuk verhaal dat je gisteren gehoord hebt, delen: dat wordt een stuk lastiger. Social media ontsluit een enorm netwerk van mensen bij wie je alles kwijt kunt wat je maar wilt. En je leest wat anderen meemaken of vinden, waardoor je ze weer beter leert kennen. Je kiest eigenlijk je eigen collega's – en wie wil dat nu niet?

Wat deel ik nu zoal met mijn nieuwe collega's – en waar en hoe?

Twitter

Door Twitter merkte ik het 'Collega 2.0'-principe voor het eerst. Ik begon heel bescheiden, door mensen uit mijn eigen directe netwerk te volgen en van hen heb ik 'het vak' geleerd. Later kwamen daar kranten en BN'ers bij (tja, je moet ergens beginnen); en inmiddels volg ik op het moment van schrijven 200 medetwitteraars en op mijn beurt word ik gevolgd door 73 mensen/organisaties. Ik twitter natuurlijk over Leef in tekst, maar ook over taal, bijvoorbeeld grappige spellchecks van Word: laatst vond Word dat 'koning van Perzië' 'koning van Perzik' moest zijn. Ik hou mijn Twitteraccount (www.twitter.com/LilianEefting) expres half zakelijk, half persoonlijk: zo gun ik mezelf de vrijheid om af en toe iets persoonlijker te worden en mijn volgers een kijkje te gunnen in mijn leven. Op die manier ontstaat er een authentiek beeld van mij en mijn bedrijf.
Laatst heb ik een Twittertraining gevolgd en daar heb ik ontzettend veel dingen geleerd: lijsten maken, geavanceerde zoekopdrachten geven, automatischantwoordberichten versturen, een Tweetplan maken… Allemaal zaken die ik in de nabije toekomst zeker ga toepassen voor Leef in tekst!
Een belangrijk Collega 2.0-element van Twitter is het retweeten. Dit betekent dat je een ontvangen tweet doorstuurt binnen jouw netwerk, waardoor je de twitteraar in kwestie de kans gunt gevonden te worden door iemand in jouw eigen netwerk. Dat vind ik persoonlijk een van de mooiste kanten van Collega 2.0: geheel belangeloos iemand anders kansen gunnen.

Facebook

Mijn dag begint met Facebook. De meeste van mijn vrienden zitten op Facebook en via Facebook heb ik mijn vriendenkring zelfs uitgebreid. Er zitten ook leuke spelletjes op en zo ben ik iedere ochtend bezig mijn boerderij te onderhouden en mijn stad uit te breiden. Bovendien is Facebook een uitstekende manier om contact te houden met vrienden die tijdelijk in het buitenland zitten.
Bij Facebook kun je echter ook een fanpagina beginnen voor je bedrijf of organisatie of wat dan ook en uiteraard heb ik er ook een: http://www.facebook.com/pages/Leef-in-tekst/109333615802736. Facebook wordt steeds groter en ook het zakelijk gebruik ervan neemt steeds meer toe. Het gebruik van mijn fanpagina voor Leef in tekst staat nog een beetje in de kinderschoenen, maar ook dat gaat binnenkort veranderen. Vanmorgen heb ik een webinar Facebook gevolgd en daar heb ik ontzettend veel nuttige tips en handigheidjes opgedaan. Klein probleempje: ik kan de pagina pas echt goed inzetten als andere Facebookgebruikers mijn pagina 'liken': pas bij 25 'likers' (mensen die aangeven fan van mijn pagina te zijn) neemt Facebook mijn fanpagina serieus en krijg ik meer rechten. Je begrijpt wat ik onmiddellijk na het einde van de webinar gedaan heb: een berichtje sturen naar mijn Facebookvriendjes met het verzoek mijn fanpagina te liken. Nog geen kwartier later kreeg ik al bericht van de eerste 'nieuwe fan' die het meteen had doorgestuurd naar háár Facebookvriendjes! Zo snel kan het dus gaan.

LinkedIn

Uiteraard heb ik een LinkedIn-profiel (http://nl.linkedin.com/in/lilianeefting), dat was zo'n beetje de eerste van de social media waar ik lid van werd. LinkedIn is dé plek om je nieuwe Collega's 2.0 te vinden. Ik ben inmiddels lid van meerdere groepen en via die groepen gelinkt met veel mensen uit mijn vakgebied of die anderszins interessant kunnen zijn. Het leuke is dat ik via LinkedIn ook in contact ben gekomen met mensen die ik al jaren uit het oog verloren was. Toch ben ik op dit moment vooral een 'passieve' gebruiker: ik doe er alleen wat mee als ik bericht krijg van LinkedIn. Dat kan beter, dus ook hier ga ik binnenkort een training voor volgen.

Weblog

En dan natuurlijk mijn weblog (leefting.wordpress.com). Eigenlijk Twitter in het groot, want ik ben de 140 tekens nu al ruimschoots overschreden… Toen ik ermee begon, had ik me voorgenomen om braaf elke week te bloggen en hoewel mijn blog enthousiast van start ging, zijn de meeste van mijn trouwe lezers nu waarschijnlijk licht aan het grijnzen – want elke week? Dat haal ik lang niet. Bij dezen mijn oprechte excuses voor het onregelmatig verschijnen van mijn blogs, maar wat mij betreft zijn er twee grote valkuilen bij het schrijven van weblogs: te vaak over hetzelfde bloggen en lijstjes (gruwel). Ik geloof absoluut in de kracht van de herhaling, maar dan moet er wel genoeg diversiteit in je werk zitten. Vorig jaar had ik binnen het tijdsbestek van zo'n zes weken een behoorlijk aantal netwerkbijeenkomsten, maar als ik zes weken lang alleen maar over netwerkbijeenkomsten zou bloggen, zouden mijn lezers al snel afhaken, vreesde ik. Dus hield ik maar mijn mond. Toen ik rondvertelde dat ik niet in herhaling wilde vallen bij het bloggen, kreeg ik van verschillende kanten de tip om lijstjes te maken. Je weet wel: tien tips voor effectieve marketing, zeven wijsheden over e-learning, etc. Hartstikke leuk allemaal, maar enig idee hoeveel blogs er op het internet rondzwerven? Heel veel, kan ik je vertellen. Enig idee wie van die bloggers ook op het idee zijn gekomen om tien tips voor effectieve marketing te geven? Heel veel, kan ik je vertellen. En dan kom ik er zeker ook nog achteraan: 'Eh … hallo … ik heb ook nog tien tips over …'. Dacht het niet.
Maar ja: waarover dan? Gelukkig heb ik sinds mijn vorige blog een alternatief gevonden: spreekwoorden! Dus als er een blog verschijnt over spreekwoorden: sorry, weinig nieuws…
Een weblog bijhouden heeft ook wel iets spannends: je kunt in de statistieken zien hoe vaak, wanneer en via welke kanalen je weblog wordt gelezen zodat je op die manier je strategie kunt aanpassen. Erg leuk om te zien, maar het irritante ervan is dat je wel kunt zien hoeveel mensen je blogs lezen, maar niet wie. Ik weet van een paar mensen dat ze mijn blog lezen en er ook enthousiast over zijn (bloos), maar op een dag had ik maar liefst 60 lezers. Geen idee wie dat allemaal zijn, dus ik brand nu van nieuwsgierigheid…

De kracht van social media

De kracht van social media zit in de gunfactor. Het is een heel eenvoudige manier om met weinig moeite iemand veel kansen te geven. Door een tweet door te sturen geef je de twitteraar in kwestie de kans om zijn of haar organisatie onder de aandacht te brengen zonder opdringerig te zijn. Als jij mijn tweet te opdringerig vindt, stuur je hem toch gewoon niet door? Je kunt me zelfs 'ontvolgen' of uit je vriendenlijst gooien, als je dat wil. Maar je kunt me ook helpen door bijvoorbeeld de tweet of het berichtje waarin ik deze blog aankondig te retweeten of te liken. Zo gun je andere mensen de kans om mij en Leef in tekst te leren kennen en help je mij door de naamsbekendheid van Leef in tekst te vergroten. "Wat heb ik er dan aan?" hoor ik je denken. Voor wat het waard is: mijn dank is oneindig groot. Ik zal je op mijn beurt zeker helpen door jouw berichten door te sturen in mijn eigen netwerk (als ik tenminste weet wie je bent). Wie weet wat jou dat op de lange termijn oplevert?