Met je volle aandacht genieten

// 9 september 2015

Sporten is mij niet bepaald op het lijf geschreven. Begrijp me niet verkeerd: ik heb al van alles geprobeerd. Toen ik een jaar of tien, twaalf was zat ik als enige meisje op judo. Ik kwam niet verder dan de gele band met twee oranje ‘slippen’ of hoe die stukjes oranje stof op mijn gele band ook heten mogen. Toen bleek dat de jongens te sterk voor me werden en haakte ik af. Ook gymnastiek heb ik geprobeerd, maar ik viel steeds van de balk en ik slaagde er niet in me om de hoge legger van de brug te slingeren. Daarna badminton maar eens proberen, maar mijn tegenstanders hadden al vlug door dat ik snel buiten adem raakte en lieten me alle hoeken van het veld zien. Bovendien sloeg ik verontrustend vaak in het net in plaats van erover. De diagnose ‘inspanningsastma’ bevrijdde me van het uitproberen van nog meer duursporten en voorkwam vele blamages op dat gebied.
Na mijn studie heb ik nog een tijd op yoga gezeten, maar ook dat bleek geen succes. De ruimte waarin we yoga beoefenden, was vaak koud, waardoor ik kramp kreeg in mijn tenen en voeten. Dus ik moest me steeds uit zo’n houding vouwen om de kramp eruit te wrijven of sokken aan te trekken. En sokken waren weer niet handig omdat je dan uitgleed op de gladde vloer.
Ik had me er al mee verzoend dat ik langzaam zou dichtslibben (want voor diëten ben ik ook al niet in de wieg gelegd) en dat mijn conditie mijn leven lang maar zo-zo zou blijven. Tot ik tai ji ontdekte.

Tai ji

Tai ji is een Chinese bewegingskunst. Voor mij staat dat gelijk aan sport. Je voert een serie bewegingen uit, die samen een bepaalde ‘vorm’ opleveren. Zo heb je een Yang 24-vorm en een Yang 37-vorm. De afzonderlijke bewegingen van zo’n vorm (ja, het klinkt een beetje ingewikkeld, maar zo heet het nu eenmaal) zijn in het begin lastig te leren, omdat je handen, voeten, armen, benen, middel en hoofd allemaal totaal iets anders doen. Een hele uitdaging voor je coördinatie, kan ik je vertellen. Maar doordat je zo moet opletten op wat al die ledematen doen, ben je heel erg geconcentreerd bezig en denk je niet aan wat er die dag allemaal gebeurd is en wat je de volgende dag moet doen. Je ontspant je door je in te spannen. Als je zo’n vorm eenmaal een beetje kent (ik doe het nu al een jaar of drie), ga je de diepte in en dan blijkt dat je de vorm kunt aanpassen aan het ritme van je ademhaling. Bij een inademing doe je de ene beweging, bij een uitademing de volgende en zo verder. Dat werkt zo mogelijk nog ontspannender.

Tai ji is mij wél op het lijf geschreven: ik blijf constant in beweging (dus geen kramp) en de vorm gaat zo langzaam dat mijn astma lekker door blijft slapen. Bovendien pik ik als talenliefhebber ook nog Chinees op: tai ji quan, deng jong, qi cong, dan tijan (daar heb je er drie van), draken-daojan en zo meer. Geen idee wat ze betekenen trouwens. Ook de bewegingen zelf hebben prachtige namen: ‘grijp de mus bij zijn staart’, ‘de kraanvogel spreidt zijn vleugels’, ‘bespeel de luit’, … Bovendien zit er bij de kraanvogel-beweging nog een bekend filmelement in: dat is die beweging die iedereen kent uit Karate Kid, waarbij hij op 1 been staat met hoog gespreide armen en de handen in een hoek naar beneden. Je voelt je even een filmster.

Focus

De docent is een jonge vent die zich echt verdiept in de materie, maar wel met een nuchtere Hollandse kijk op de dingen. Ik had eerder al een proefles tai ji gevolgd bij een ander, waarbij de toenmalige docent enthousiast uitriep dat we bij de beweging ‘de tijger sluipt door het bos’ ook echt moesten blazen als een tijger. Dan heeft sluipen ook niet veel zin als je je komst door geblaas kenbaar maakt, dacht ik en ik besloot toen om niet verder te gaan.
De docent die ik nu heb, doet dat soort dingen gelukkig niet. Het enige dat hij van je eist is dat je er met je volle aandacht bij bent. Hij is erg van de herhaling, waarbij je dezelfde beweging ontelbare malen achter elkaar uitvoert. In het begin is dat erg eentonig en ook best een aanslag op je spieren en je uithoudingsvermogen omdat je de hele tijd met gebogen knieën staat. Maar dan merk je zelf dat je soepeler wordt en dat de beweging vloeiender wordt. Je volle aandacht erbij houden helpt dus, je wordt er beter van en daardoor kun je nog meer genieten van tai ji.

Helaas is mijn docent gestopt omdat hij het niet kan combineren met zijn reguliere baan. Met mijn volle aandacht genieten van mijn vrije maandagavond voelt wel anders.