Poolexpeditie

// 12 december 2010

Startende ondernemers hebben in het begin vaak weinig opdrachtgevers en zijn nog niet zo bekend. Dat is bij mij niet anders. Natuurlijk werk ik hard aan het vergroten van mijn naamsbekendheid door te bloggen, te twitteren en naar netwerkbijeenkomsten te gaan. Als je dat trouw blijft doen, kunnen er opdrachten achter weg komen, zo zegt men. Soms echter blijkt je bestaande netwerk ook een goede bron voor opdrachten. Zo kwam ik aan mijn eerste opdracht voor Stichting NIKA, waar een goede vriendin van mij in het bestuur zit, en werk ik nu via een andere vriendin aan een opdracht voor het Poolnachtfestival dat momenteel in Groningen wordt georganiseerd.

Feest!

Er zijn maar weinig mensen die weten wat de poolnacht is, terwijl het toch een apart fenomeen is. De poolnacht is een jaarlijks terugkerende periode van half november tot en met half januari waarin de zon op de Noordpool niet opkomt. Stel je voor: het is twee uur 's middags en op straat is het pikdonker – en dat voor twee maanden lang… Ik was zelf in november vorig jaar in Moermansk (Rusland) en daar had je op dat moment tenminste nog twee tot drie uur licht, maar daar was het om drie uur 's middags ook gebeurd. Een rare gewaarwording om om twee uur 's middags al een zonsondergang te zien.
Gelukkig ligt Groningen niet zo noordelijk dat dat ook bij ons gaat gebeuren, maar toch: de welbekende slogan 'Er gaat niets boven Groningen' sloot natuurlijk mooi aan bij een festival dat aandacht besteedt aan de poolgebieden. De aanleiding voor het festival is het 40-jarig bestaan van het Arctisch Centrum, een onderzoeksinstituut verbonden aan de universiteit van Groningen dat veel onderzoek doet in de poolgebieden. Rond het jubileum worden veel activiteiten georganiseerd, zoals lezingen, een symposium, een filmfestival, een speurtocht voor kinderen, een grote etalagetentoonstelling waarbij er een paar honderd schitterende foto's in de winkeletalages in de binnenstad van Groningen worden tentoongesteld, en nog veel meer.

Magazine

Natuurlijk wordt er een magazine uitgebracht rond het festival – en daar kom ik om de hoek kijken. Op een dag kreeg ik een mailtje van een vriendin waarin gevraagd werd naar vrijwilligers voor het festival, onder andere voor het magazine. 'Vrijwillig' inderdaad, dus zonder betaling, maar als ik de redactie op me wilde nemen, mocht ik in ruil daarvoor een advertentie van Leef in tekst in het magazine plaatsen. Dat zag ik als een mooie kans om mijn naamsbekendheid te vergroten: tenslotte was de oplage 80.000 en zou het magazine door de hele binnenstad verspreid worden. Zo gezegd, zo gedaan: ik mocht de redactie doen en nam alvast contact op met mijn vormgever, omdat ik nog helemaal geen advertentie had…
Intussen had ik voor mezelf een overzicht gemaakt van de artikelen die ik kon verwachten en dat was maar goed ook. Zoals te verwachten was bij publicaties waaraan mensen van verschillende disciplines samenwerken, vonden er ook bij dit Poolmagazine kleine wijzigingen plaats. Heel normaal dus, maar ik begon me toch een beetje zorgen te maken. Tenslotte had ik de artikelen alleen nog maar in Word gezien en geredigeerd en nu mijn prachtige overzichtje toch een beetje overbodig begon te lijken, wilde ik wel heel erg graag weten hoe het magazine er in de opgemaakte versie uit zou komen te zien. Welke artikelen kwamen er uiteindelijk in te staan? Niet dat ik me met de inhoud zelf wilde bemoeien, maar ik verbond wel de naam van mijn bedrijf aan het tijdschrift, dus ik kon me eigenlijk geen foutjes veroorloven.

De eerste versie

Na enig aandringen bij de organisatie van het festival werden we het erover eens dat ik ook de proef kon nakijken. De proef kreeg ik op een zondagmiddag als pdf in mijn mailbox en die moest de dinsdag erop al bij de drukker zijn. Ik wist uit ervaring dat het doorvoeren van de correcties wel wat tijd kon kosten, dus slaakte ik een diepe zucht, streek met mijn hand over mijn hart en toog diezelfde zondagmiddag aan het werk. Achteraf gezien was ik blij dat ik er zo op had aangedrongen om ook de proef van het magazine na te kijken. Er ontbraken nogal wat paginaverwijzingen en ja hoor, ook stonden er een paar artikelen in die ik nog niet kende. Maar zoals ik al zei, that's all in the game en ach, je wordt er wel flexibel van.

En het resultaat mag er zijn: het is een hartstikke leuk magazine geworden met interessante achtergrondartikelen en een uitgebreid programma! Kijk vooral even op pagina 51 rechtsonderaan: daar prijkt mijn eerste advertentie…

Enthousiast

Een van de leuke aspecten van mijn werk is dat je niet alleen lekker aan een tekst mag schaven, maar dat je ook nog eens goed op de hoogte bent van van alles en nog wat. Toen ik bezig was met het magazine, werd ik zo enthousiast door het programma, dat ik me meteen heb opgegeven als vrijwilliger. Zo hoorde ik dat er gedurende het hele festival een webquiz op internet komt waarbij er elke week een nieuw thema wordt behandeld. In tien vragen leert de bezoeker allerlei leuke feitjes over de poolgebieden: elk antwoord – goed of fout – wordt gevolgd door een klein educatief tekstje over het onderwerp van de vraag. Elke quiz bestaat uit een versie voor kinderen en een voor volwassenen – en er zitten best pittige vragen tussen, kan ik je vertellen!
Hoe ik dat allemaal weet? Ik doe de webredactie voor de webquiz. Diezelfde vriendin die me aan de klus voor het magazine heeft geholpen, bedenkt de vragen voor de webquiz (Karen Mulders, ze heeft jaren bij het Arctisch Centrum gewerkt) en ik kijk de teksten na en zorg ervoor dat onze webdeveloper ze eenvoudig kan publiceren op internet. Ook dit doe ik allemaal vrijwillig, maar in ruil voor mijn inzet kan ik dit keer mijn naamsbekendheid vergroten op internet: op een van de pagina's vertellen we wat over de makers van de webquiz en uiteraard staat Leef in tekst daar ook tussen.

En het is nog niet klaar

Je zou kunnen zeggen dat ik het wel welletjes zou vinden met het festival na mijn medewerking te hebben verleend aan het magazine en de webquiz. Maar nee hoor. Als Lilian eenmaal ergens voor gaat, gaat ze er ook helemaal voor… Een van de sponsoren van het festival is het WNF en die willen daar natuurlijk wat voor terug. Gedurende het festival staan er bij de verschillende activiteiten standjes van het WNF: niet alleen bij de activiteiten van het festival zelf, maar bijvoorbeeld ook op de kerstmarkt op de Grote Markt en bij de Winterwelvaart. Hoe ik me ertoe heb laten verleiden weet ik niet meer, maar ik heb me opgegeven als vrijwilliger om die standjes een paar keer te bemannen. En dientengevolge sta ik midden in de winter op de Grote Markt een keer of vijf te bibberen achter een tafel met foldertjes, knuffels en donatiekaarten. Er schijnt een elektrisch kacheltje te zijn, maar ik hoop desondanks dat het niet zo'n strenge winter wordt als vorig jaar…