Tante Nelleke

// 9 september 2015

Soms zat ik met angst en beven naar Tussen Kunst & Kitsch te kijken. Al die tere porseleinen beeldjes, delicate juwelen, krakkemikkige stoelen, tafeltjes en kasten, broze keukentegels, doffe zilveren en gouden bestek en kandelaars, versleten tinnen vijzels, halfvermolmde houten staken uit de Oost. En Nelleke van der Krogt.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op haar. Ze is zo’n ‘favoriete tante’-figuur, met wie je onbedaarlijk hard kunt lachen maar aan wie je ook je diepste zielenroerselen toevertrouwt, omdat ze zo’n hartelijke vrouw is. Dat ze af en toe ongemakkelijke opmerkingen maakt, neem je voor lief. Ze is warm en een beetje gek.

Ze is ook enthousiast en kordaat. Af en toe zo enthousiast en kordaat dat je bijna onbewust naar je hartpillen zou willen grijpen als je die had. Als de expert vertelt over een of ander merkje onder op de vaas van een heel belangrijke maar jou volledig onbekende maker van driehonderd jaar terug, wil ze dat natuurlijk de kijker thuis laten zien. Kordaat pakt ze de grote vaas op en keert hem met de onderkant naar de camera. Diezelfde grote vaas waar de expert net uitvoerig over heeft zitten te vertellen dat het zo’n bijzondere vaas is omdat het porselein ‘werkelijk flinterdun’ is. Dan lijken die gemanicuurde handen van Nelleke waarmee ze net die vaas met een zwiep omkeerde, opeens op enorm grote boerenknuisten. In gedachten zie je het al voor je dat ze de vaas net te kordaat tegen de tafel zwiept. Krak. Daar gaat minimaal tienduizend euro.

Gelukkig ging het altijd net goed. Dat zou je toch enigszins gerust moeten stellen, blijkbaar weet ze wel wat ze doet. Maar toch. In een van de afleveringen vertelde een expert over de Ploeg, een groep schilders uit Groningen uit begin vorige eeuw die radicaal anders wilde schilderen dan toen gangbaar was. Met felle kleuren en zonder vernis, zodat het er ruw en onbewerkt uitzag. Daar moesten de behoudende kunstliefhebbers van die tijd wel even aan wennen. ‘Shocking!!’, riep Nelleke uit om het nog eens te benadrukken. En terwijl ze dat uitriep, balde ze haar vuist en sloeg die kort en kordaat naar opzij en weer terug. Gevaarlijk dicht bij het desbetreffende schilderij. Ik had even het visioen dat Nellekes vuist dwars door dat schilderij heen zou gaan. Door dat ongetwijfeld dure schilderij, anders zat Nelleke er niet bij natuurlijk.

Het duurste item van die avond bleek een stel zilveren kandelaars. ‘Kind, wat veel!’, zei Nelleke op vertrouwelijke toon tegen de 60-jarige vrouw naast haar, de eigenares van de kandelaars. Die had ze ooit van haar moeder gekregen, die ook mee was en schuin achter haar zat. Moeke keek wel even zuur toen bleek dat ze 27.000 euro had weggegeven. ‘Ach, hoef je daar ook niet meer over na te denken als je je testament opmaakt!’, zei Nelleke joviaal en niet subtiel.

Die tante Nelleke toch. Zonder haar is Tussen Kunst en Kitsch niet hetzelfde. Toch zal het programma het vanaf komende woensdag zonder haar moeten doen. Ze gaat met welverdiend pensioen en draagt het stokje over aan Frits Sissing. Zal Frits net zo’n leuke neef worden?